Lustra w duszy – opowieść o tym, jak Wszechświat przegląda się w człowieku. Nie wszystkie lustra wiszą na ścianie, nie wszystkie są ze szkła. Niektóre mają oczy. Patrzą na nas z twarzy drugiego człowieka — z uśmiechu kasjerki, z milczenia partnera, z łez klientki, która siada naprzeciw i mówi: „Nie wiem już, kim jestem.” A jednak to nie o nich chodzi. Bo każdy człowiek, którego spotykamy, jest taflą wody, w której odbija się nasze własne wnętrze. Nie ciało, nie twarz, ale to, co ciche – lęk, pragnienie, żal, tęsknota, czułość.
Świat jest utkany z odbić. To, co nas w innych zachwyca lub drażni, jest tylko naszym cieniem lub światłem, które o sobie zapomnieliśmy. Kiedy ktoś błyszczy pewnością siebie, a w nas rodzi się złość – to znak, że sami zostawiliśmy gdzieś własną moc. Kiedy ktoś milczy i nas to irytuje – może dlatego, że nie umiemy dać sobie prawa do ciszy. Kiedy ktoś płacze, a my czujemy wzruszenie – to dusza, która rozpoznała w drugim własne echo. Świat nie rani, on pokazuje. I wszystko, co widzimy w innych, jest naszym lustrem.
W gabinecie czarownicy to widać jak pod lupą. Każdy, kto przychodzi po karty, po wróżbę, po radę – tak naprawdę przychodzi po odbicie. Często mówi o kimś innym, ale pyta o siebie. „Czy on mnie kocha?” znaczy: „Czy ja potrafię kochać siebie?” „Czy dostanę tę pracę?” znaczy: „Czy wierzę w swoją wartość?” Wtedy czarownica staje się lustrem – cichym, uważnym. I w tym odbiciu człowiek widzi prawdę, której wcześniej nie chciał zobaczyć. Kiedy to się dzieje, w powietrzu zmienia się wibracja. Jakby ktoś otworzył okno i wpuścił światło.
Lustra działają też w miłości. Partner, który rani, pokazuje ranę, której w sobie nie uleczyliśmy. Ten, który odchodzi, przypomina wszystkie momenty, gdy sami odeszliśmy od siebie. Ten, który milczy – uczy, że nie każda cisza jest pustką. Ale i są lustra, które świecą: partner, który wspiera, pokazuje naszą gotowość do bliskości; przyjaciel, który słucha bez słów, przypomina, że sami potrafimy słuchać. Zwierzę, które kładzie głowę na kolanach, widzi w nas spokój, którego nie dostrzegamy.
W świecie energii lustra nigdy nie są jednostronne. W pracy duchowej, gdy przychodzi człowiek, jego emocje dotykają również przewodnika. Lęk spotyka się z lękiem, miłość z miłością, światło z cieniem. Dlatego mądra szeptucha przed każdą rozmową oczyszcza swoje pole, by nie nosić cudzych odbić w sercu. Potrafi widzieć ból, ale go nie przyjmować. To nie chłód, to czysta sztuka – współczucie bez utraty własnego światła.
Czasem jednak lustro się zaciera. Wtedy rodzi się złość, żal, obwinianie. „To on mnie zranił”, „To przez nią cierpię.” Ale to tylko pęknięte zwierciadło, które pokazuje, co trzeba uleczyć. Gdy obraz się rozpada, to nie kara – to wezwanie do przebudzenia. Bo nie chodzi o to, by pytać: „Dlaczego to się dzieje?”, lecz: „Co chce mi to pokazać?”.
Magia lustrzanej świadomości zaczyna się w chwili, gdy przestajemy widzieć w innych wrogów, a zaczynamy widzieć nauczycieli. Kiedy rozpoznajemy, że każdy człowiek, który nas poruszył, był posłańcem naszej własnej duszy. Wtedy kończy się walka, a zaczyna zrozumienie. Człowiek, który zranił – uczył granic. Ten, który kocha – przypominał o naszym świetle.
Nie trzeba kryształowych luster, by zobaczyć prawdę. Wystarczy spojrzeć w oczy drugiego człowieka. Bez masek, bez lęku. Bo każde spojrzenie to rozmowa dusz. I może właśnie w tej chwili Wszechświat patrzy na siebie przez ciebie – i przez niego – i z uśmiechem mówi: „Wreszcie się rozpoznaliśmy.”